Nu kom ik bij de onzegbare kern van mijn verhaal; hier begint mijn wanhoop als schrijver. Iedere taal is een alfabet van symbolen waarvan het gebruik een verleden veronderstelt dat de sprekers delen; hoe de anderen de oneindige Aleph over te brengen, die mijn huiverig geheugen nauwelijks kan bevatten? Mystici strooien in een soortgelijke trance kwistig met emblemen […]. Misschien zouden de goden mij niet eens de vondst van een gelijkwaardig beeld ontzeggen, maar dit verslag zou besmet zijn met literatuur, met onwaarheid. Continue reading →