Waar ben ik mee bezig? Ik stel me de vraag regelmatig, maar daar wilde ik het even niet over hebben. Ik wilde alleen maar even een overzichtje maken, net zoveel voor mezelf als ter vermaak van de lezer, van de dingen die door mijn hoofd stuiteren en zich in ruwe vorm in aantekeningenboekjes en computerbestanden bevinden. Continue reading
Hoe de trein maar dendert & voort & voort. Hoe je er niet over praat, de dingen die je met vuisten op moet lossen. Hoe het voelt als ze bloedt, voor het eerst. Hoe je blijft nadenken op jouw ruwe manier & hopen & hoe hopen ook lijden is. Hoe je eindigt met een lege gitaarkoffer. Hoe je opgevoed werd: met de bijbel & de riem. Hoe de verhalen leeg bleken. Hoe je verdween onder de vlag van wat toen de waarheid was. Hoe het miljoenen anderen verging & hoe alleen je was met jezelf & wat je bent gebleven:
alleen, alleen.
Hoe je alleen bewaarde wat in je zij stak.
Hoe je vingers altijd bloedden.
Ik word een beetje flauw van die maandagblues-filmpjes. Tijd om weer wat anders te verzinnen. Maar ik doe er nog eentje:
[youtube id=ytVww5r4Nk0]
Op deze video uit 1978 klopt alles: de baby huilt, de schoenen zijn oud en de gitaar ziet eruit alsof hij is gemaakt van bij elkaar gescharrelde onderdelen. De blues!
[youtube id=K_DOnKJ232M]
Door al het paashageleten en eieren schilderen is de maandagblues er deze week bij ingeschoten. Om het goed te maken niet één, maar drie filmpjes.
De artiest van deze week is voor de verandering eens niet dood, hoewel hij zijn artiestennaam wel geleend heeft van een oude bluesmeester. De originele Daddy Stovepipe was een rondreizend muzikant uit Alabama die vanaf ongeveer 1900 tot ongeveer 1960 (ja, dat is pas een carrière) alle straathoeken en achteraftheaters van Mexico tot Chicago bespeelde en uiteindelijk pas op 93-jarige leeftijd zijn eerste plaat maakte. Continue reading
Goin’ Down Slow is een liedje over iemand die er op los geleefd heeft en nu stervende is. Het werd rond 1940 geschreven door ‘Saint Louis’ Jimmy Oden maar beroemd gemaakt door Howlin’ Wolf en de man die het hieronder zingt: Sam John “Lightnin’” Hopkins.
En als je denkt dat je in dit nummer een hoop bluesclichés hoort, bedenk dan dat Hopkins waarschijnlijk degene is die ze bedacht heeft…
[youtube id=XQQ4YTL1P1A]
Als je in het woordenboek ‘percussief’ opzoekt, vind je dit. Hoe kan een mens zo hard op een gitaar rammen en er zo ontspannen bij kijken?
[youtube id=bsMpHHSLSlc]
Robert ‘Wolfman’ Belfour is een zanger/gitarist uit het door de commercie nooit helemaal ontgonnen Noorden van Mississippi. Net als bij veel andere bluesgitaristen gaan er allerlei indianenverhalen over hoe hij zijn gitaar stemt (over de ‘mystery tuning’ van Robert Johnson worden bijvoorbeeld nog steeds boeken geschreven). En, zoals ook bij Robert Johnson, viel het uiteindelijk met het mysterie wel mee.
De beste slidegitarist aller tijden. Punt.
[youtube id=V5V77B4Pw8I]
Niet helemaal mijn genre van blues eigenlijk, maar gisteravond zat ik in het kader van de cultuureducatie met mijn oudste zoon op YouTube filmpjes van Hendrix te kijken. Op deze opname kun je goed horen dat Hendrix niet alleen een meester was in het ontdekken van nieuwe mogelijkheden van zijn instrument, maar ook dat hij een hoogst originele nootkeuze had.
Grappig is ook dat dit een van de weinige filmpjes is waarop Fender Stratocaster-adept Hendrix een Gibson-gitaar bespeelt (een SG, om precies te zijn). Enjoy!
[youtube id=GcNDuBFpU9Q]