In al zijn teleurstellendheid
stelde het voetbal (na voldoende bier)
niet teleur

De nacht wel,
maar de nacht stelt altijd teleur:
ik had een droom – ik mag wel zeggen
een nachtmerrie. Ik werd
door Harold Bloom beoordeeld
op mijn (on)vermogen
in mijn eigen werk
personage te zijn

Walt Whitman met zijn lange baar
wuivend in de wind
liep me over het strand tegemoet

Midden in zijn labyrint
hoorde ik Borges lachen

(of we het door een van ons
zojuist verkregen scheurijzer
op het circuit moesten gaan testen
dat weekend was de vraag)

‘Balls,‘ sprak een filosoof
‘Fuck the track. The track’s for punks.
We are Road People‘

Uit een Dublins café
klonk gegrinnik

Langs een blijvende kust
het briesend schuim slaat
over het basalt – even later
kruit het ijs – we gebruiken
de maaltijd buiten

Niets is definitief, zingen we
& niemand zal het einde zien

(echo’s van Walt Whitman, Wallace Stevens en Harold Bloom)

Ik weet nog waar ik was ik wist
alleen niet waar ik heen ging

Liep een rondje – voor een leeg hoofd
ging ik keihard op m’n bek

Mooi weer was het, ook al
was het nacht & ging ik
keihard op m’n bek

Toen kwam een engel & zei:
je bent gestruikeld over
jezelf
& ze gaf me een hand

Mannen, jongens lachte ze
- zo stoer, maar tien bier
& tranen met tuiten
maar het geeft niet

Je bent op je bek gegaan
& het geeft niet

Hij zit & leeft & leest, die jongen.

Het dreef Hendrik tot wanhoop. Die dichter die iedere dag begon te zeggen dat het niet een goede dag, niet de goede dag was & geen goede dag voor dat soort dingen. Hendrik dacht, ik begin gewoon, dag of geen dag, weer of geen weer; geen dichter, maar ik krabbel voort, het gezinsleven een warme kuil vol modder waar je met open ogen – willens & wetens, wist Hendrik – bent ingestapt.

Je geeft alles dacht Hendrik & je krijgt alles veel langzamer met lege batterijen terug.

Bouwwerk van aannames, vertrouwen & gewoontes. Vermoeidheden die je koestert. Verantwoordelijkheden die de poëzie pijn doen.

Dat je niet
weet wat
de goede kant is

Dat je het
niet meer ziet…’

Zo sprak ik
& gebaarde wild

Dickie & ik
altijd
de laatste twee

‘Shit man, Dickie, ik
denk dat ik het
niet meer zie…’

‘Godverdomme!’

(hij was
weggedommeld
& had bier
gemorst)

Wat U bent vandaag: van de wraak,
de trouw, het land, de vlag,
de oogst
of gewoon
de rauwe drift

daar doen wij het voor

Tabernakel of hoe heet zo’n ding
gouden flikflak-act

Verstoppen ze hier beesten
‘Smijt ze voor de leeuwen!’

Die muziek man, die muziek man, Jezus…

‘Smijt ze voor de leeuwen!’

Hoe alleen ik ben hier
brand een fucking kaarsje

Jezus aan zijn kruis (hadden ze echt zijn handen
- wacht, wacht – hadden ze zijn handen echt
zo dus vastgespijkerd
waren ze er dus dwars doorheen gescheurd…

Door de polsen!
Dat er bot zij om aan op te hangen)

Die muziek!

Deze hand, het is koud ik kan niet

Kappen met dat
liedje tikken

Toen coke & coke & trillen
& drank & drank & pillen

Dickie die, hoe strak ook,
nooit geen maat kon houden

Stapels die naar binnen hellen, lawines
die maar niet gebeuren
willen & het weer
dat niet beter wordt

Geen reparatie zonder nieuwe schade
Het lawaai, het lawaai houdt niet op, nooit op

Tot je spieren je niet meer dragen willen

noot: eigenlijk speel ik hier een beetje vals. Vandaag had ik een gedicht nodig voor de bijeenkomst van het Zwols Dichterscollectief en heeft dit gedicht dus een dubbele functie als daggedicht en ZDC-maandgedicht. De versie die hierboven staat is zojuist tijdens een weer vanouds gezellige en productieve bijeenkomst door mijn collega-dichters zeer ten goede verbouwd.

Of en hoe de anderen hun werk willen publiceren, dat laat ik aan hun, maar mijn gedichten zal ik proberen ook dagelijks online te zetten. Hier zijn in ieder geval de eerste vier.

12 januari:
ISOLEMENT
Dat hij trots op me was zei iemand
(zei het niet maar tikte het – wanneer zegt iemand
iemand nog iets?) dat ik geen tv keek.

Dat ik niet op de hoogte was
van de nieuwste rel van Theo Maassen of Estelle,
wat ik niet weet dwingt respect af
bij mensen die ik technisch gesproken niet ken

Toch zie ik bij elke lunch alleen
het nieuws van RTL Z (op de zender met meer
voor mannen) en het voelt alsof het wel goedkomt
met de economie
zolang Jacob Schoenmaker erbovenop zit.

Kijk jij Al Jazeera?

Ik zet alles uit dat vraagt
wat ik eraan ga doen.

13 januari:
WIE IK BEN (2)

Wie ik ben, dat is de vraag
die ik me steeds maar stel
die mij ophoudt & verhindert
dat ik doen kan wat gedaan moet

Wil ik weten wat de wereld is
& wentel ik me in haar web
verzwelgt ze mij & lost me op

Sluit ik me op, sluit ik me af
komt de verveling, lijkwade
met kwade dronk & vraat
& blijft de vraag, de vraag almaar

de vraag wat zin heeft, op zondag
rode kool stoven, wijn drinken
& netjes hijgend je rondjes rennen

Ik ontwijk de pizzabrommers
Ik kom weer thuis

Wie ben ik?

14 januari:
PUNTENSLIJPER

Onuitstaanbaar, wat? Succesvol?
Als je jezelf veel ruimte geeft
ga je het vanzelf breed uitmeten.

Als je wat te zeggen hebt, zeg het
maar voordat we allemaal
met pensioen zijn & oud & chagrijnig

Als ik heel eerlijk ben: ik ben
er behoorlijk ziek van inmiddels
Een goed idee, een helder inzicht
heb ik in maanden niet gehad

De woorden aan elkaar rijgen, dat lukt
nog wel zo’n beetje (de kreukels
strijk ik plat als iemand piept).

Is dit hoe de literatuur
eruit gaat zien? Is dit het leven?
De tijd niet krijgen – nemen – om het
goed te doen?

Het is de dag dat je erachter komt
dat je nieuwe potloden nodig hebt
en ook een nieuwe puntenslijper.

15 januari:
BLUES

Uit het vaste bouwwerk
van drie akkoorden
(je bent in New Orleans)

er twee terugknippen
tot melodie
(je bent in Holly Springs)

dan de tonen maken
die de gitaar niet kan maken
(je bent in Afrika)

16 januari:
STIMULUS PACKAGE

Weekje Spanje geboekt
Definitief de volgende gitaar,
telefoon & tablet gekozen

Alweer uit eten (met nachtje hotel)
zonder de kerstdiners eerst
weg te joggen

Het is koud: een zwiep aan de verwarming
Ik zoek werk, maar meer voor mijn ontplooiing
Het gaat goed

Maar toch