Creditcardmaatschappijen – en die regeren de wereld, dat weet iedereen. Of nou ja, ze regeren Amerika in ieder geval – willen niets te maken hebben met extreme erotica willen niet het risico lopen voor de rechter gesleept te worden imagoschade op te lopen omdat ze iets te maken hebben met extreme erotica. PayPal, de belangrijkste betalingsprovider voor webwinkels in Amerika, is afhankelijk van die creditcardmaatschappijen en danst dus naar hun pijpen.
Een paar weken terug werd er ergens in een bestuurskamer besloten dat geschreven erotica (het genre is in Nederland zo goed als uitgestorven maar in Amerika floreert het dankzij het internet en het e-book) die bestialiteit, onvrijwillige seks en incest bevat niet meer via de grote betalingsnetwerken mag worden afgerekend. Eerste slachtoffer was e-book selfpublishingsite Smashwords. Al weken woedt er in de blogosphere een storm over dit onderwerp.
Eroticaschrijfster Selena Kitt meldt dat niet alleen Smashwords, maar nog veel meer sites getroffen zijn door de nieuwe richtlijnen van PayPal. Ze deed ook onderzoek naar de precieze achtergrond van de maatregelen:
The credit card companies charge higher fees for these “high-risk” accounts because there is a higher rate of what they call “chargebacks.” You know that protection on your credit card, where if you dispute the charge, you don’t have to pay for it? Well they’ve determined that happens more with porn and gambling and other “high-risk” sites than others, so they’re justified in charging more money to process payment for those sites.
Aha. Hoe ranziger de website, hoe kleiner de marges van de bank.
Maar, naast al het ‘censuur, censuur!’ zijn er ook genuanceerdere meningen, van bijvoorbeeld van André Jute:
Smashwords effectively had to choose between a few of the more extreme smut merchants and survival. They chose to meet their promise to the 99% of their clients. It’s clearly the only practicable course, and it wouldn’t be difficult to make a case for it as the principled choice.
Next we’ll hear a lot of rubbish about great literature being suppressed. We can expose that instantly by simply asking who is making that silly case, and evaluating their work on the smut-literature scale. If we find any worthwhile writers, qua writers, I’ll let you know. Don’t hold your breath.
Persoonlijk geef ik ook niet om de ranzige boekjes die nu door deze maatregel getroffen worden. Maar literatuur moet grijze gebieden verkennen en dus soms ranzig zijn en wie zegt wie de volgende ‘high-risk account’ is?
Wat literatuur is en zou moeten zijn en wat ik wel en niet mag schrijven en lezen, dat laat ik toch echt liever niet door een stel bankdirecteuren bepalen.