Niet iedereen zal van Harold Bloom (New York, 1930) gehoord hebben, maar hij is een vooraanstaand Amerikaans literatuurcriticus. Hij is hoogleraar aan Yale University en werd vooral bekend als verdediger van de romantiek, die volgens hem door zijn generatiegenoten – en dan vooral de Christenen onder hen, Bloom (zelf van Joodse huize) is er gek op om ruzie te zoeken met religieuze groepen – ondergewaardeerd werd. Ook ontwikkelde hij, beïnvloed door het gedachtegoed van Freud, een interessante (en controversiële) theorie over hoe dichters elkaar beïnvloeden. Hij is ook een groot Shakespeare-kenner.
Maar het bekendst is hij om zijn boek The Western Canon: the Books and the School of the Ages. In dat boek geeft hij zijn visie op de Westerse literatuur door zich in essays te buigen over 26 boeken die hij als de belangrijkste beschouwt (die essays heb ik nog niet gelezen – Tante Pos bezorgt mij deze week hopelijk het boek). Hij besluit het boek met een lijst – zeg maar gerust een LIJST - van de werken waarvan hij vindt dat ze de definitie vormen van de Westerse literatuur.
De lijst is – het is een patroon bij Bloom – omstreden. Vooral over het laatste tijdvak, the chaotic age, kun je natuurlijk discussiëren (van Vonnegut wel Cat’s Cradle en niet Slaughterhouse Five? Compleet voorbijgaan aan de Beat Generation? Het zijn nogal keuzes…). Bloom noemt dat deel van de lijst dan ook een ‘canonical prophecy‘ en gaat er vanuit dat er nog boeken zullen afvallen.
Eén van de wilde plannen die ik heb voor dit blog is om alle boeken van die laatste twee, misschien drie, tijdvakken (enorme stapels middeleeuwse teksten doornemen, dat is geloof ik meer iets voor na je pensioen) te lezen en er iets over te schrijven. Een waanzinnig project, dat jaren gaat duren en misschien wel nooit voltooid zal worden (al was het maar omdat sommige werken simpelweg niet voor mij toegankelijk zijn: ik beheers slechts het Nederlands en het Engels in voldoende mate om literair werk te kunnen lezen en niet van alles is een vertaling verkrijgbaar). Waanzinnig ook omdat het natuurlijk dom is om je als lezer te laten leiden door één enkele criticus.
Maar ik ben nou eenmaal gek op lijstjes. En een mens moet plannen hebben. En dromen. En iets te doen. En een excuus om heel veel boeken te lezen.